šHADITS KEDUA
Ų¹ŁŁŁ Ų¹ŁŁ ŁŲ±Ł Ų±ŁŲ¶ŁŁŁ Ų§ŁŁŁŁ Ų¹ŁŁŁŁŁ Ų£ŁŁŁŲ¶Ų§Ł ŁŁŲ§ŁŁ : ŲØŁŁŁŁŁŁ ŁŲ§ ŁŁŲŁŁŁ Ų¬ŁŁŁŁŁŲ³Ł Ų¹ŁŁŁŲÆŁ Ų±ŁŲ³ŁŁŁŁŁ Ų§ŁŁŁŁ ŲµŁŁŁŁŁ Ų§ŁŁŁŁ Ų¹ŁŁŁŁŁŁŁ ŁŁŲ³ŁŁŁŁŁ Ł Ų°ŁŲ§ŲŖŁ ŁŁŁŁŁ Ł Ų„ŁŲ°Ł Ų·ŁŁŁŲ¹Ł Ų¹ŁŁŁŁŁŁŁŲ§ Ų±ŁŲ¬ŁŁŁ Ų“ŁŲÆŁŁŁŲÆŁ ŲØŁŁŁŲ§Ų¶Ł Ų§ŁŲ«ŁŁŁŁŲ§ŲØŁ Ų“ŁŲÆŁŁŁŲÆŁ Ų³ŁŁŁŲ§ŲÆŁ Ų§ŁŲ“ŁŁŲ¹ŁŲ±ŁŲ ŁŲ§Ł ŁŁŲ±ŁŁ Ų¹ŁŁŁŁŁŁŁ Ų£ŁŲ«ŁŲ±Ł Ų§ŁŲ³ŁŁŁŁŲ±ŁŲ ŁŁŁŲ§Ł ŁŁŲ¹ŁŲ±ŁŁŁŁŁ Ł ŁŁŁŁŲ§ Ų£ŁŲŁŲÆŁŲ ŲŁŲŖŁŁŁ Ų¬ŁŁŁŲ³Ł Ų„ŁŁŁŁ Ų§ŁŁŁŁŲØŁŁŁŁ ŲµŁŁ Ų§ŁŁŁ Ų¹ŁŁŁ ŁŲ³ŁŁ ŁŁŲ£ŁŲ³ŁŁŁŲÆŁ Ų±ŁŁŁŲØŁŲŖŁŁŁŁŁ Ų„ŁŁŁŁ Ų±ŁŁŁŲØŁŲŖŁŁŁŁŁ ŁŁŁŁŲ¶ŁŲ¹Ł ŁŁŁŁŁŁŁŁŁ Ų¹ŁŁŁŁ ŁŁŲ®ŁŲ°ŁŁŁŁŁ ŁŁŁŁŲ§ŁŁ: ŁŁŲ§ Ł ŁŲŁŁ ŁŁŲÆ Ų£ŁŲ®ŁŲØŁŲ±ŁŁŁŁ Ų¹ŁŁŁ Ų§ŁŁŲ„ŁŲ³ŁŁŲ§ŁŁ ŁŲ ŁŁŁŁŲ§ŁŁ Ų±ŁŲ³ŁŁŁŁŁ Ų§ŁŁŁŁ ŲµŁŁ Ų§ŁŁŁ Ų¹ŁŁŁ ŁŲ³ŁŁ : Ų§ŁŁŲ„ŁŲ³ŁŁŲ§ŁŁ Ł Ų£ŁŁŁ ŲŖŁŲ“ŁŁŁŲÆŁ Ų£ŁŁŁ ŁŲ§Ł Ų„ŁŁŁŁŁ Ų„ŁŁŲ§ŁŁ Ų§ŁŁŁŁ ŁŁŲ£ŁŁŁŁ Ł ŁŲŁŁ ŁŁŲÆŁŲ§ Ų±ŁŲ³ŁŁŁŁŁ Ų§ŁŁŁŁ ŁŁŲŖŁŁŁŁŁŁ Ł Ų§ŁŲµŁŁŁŲ§ŁŲ©Ł ŁŁŲŖŁŲ¤ŁŲŖŁŁŁ Ų§ŁŲ²ŁŁŁŲ§ŁŲ©Ł ŁŁŲŖŁŲµŁŁŁŁ Ł Ų±ŁŁ ŁŲ¶ŁŲ§ŁŁ ŁŁŲŖŁŲŁŲ¬ŁŁ Ų§ŁŁŲØŁŁŁŲŖŁ Ų„ŁŁŁ Ų§Ų³ŁŲŖŁŲ·ŁŲ¹ŁŲŖŁ Ų„ŁŁŁŁŁŁŁ Ų³ŁŲØŁŁŁŁŲ§Ł ŁŁŲ§ŁŁ : ŲµŁŲÆŁŁŁŲŖŁŲ ŁŁŲ¹ŁŲ¬ŁŲØŁŁŁŲ§ ŁŁŁŁ ŁŁŲ³ŁŲ£ŁŁŁŁŁ ŁŁŁŁŲµŁŲÆŁŁŁŁŁŁŲ ŁŁŲ§ŁŁ: ŁŁŲ£ŁŲ®ŁŲØŁŲ±ŁŁŁŁ Ų¹ŁŁŁ Ų§ŁŁŲ„ŁŁŁŁ ŁŲ§ŁŁ ŁŁŲ§ŁŁ : Ų£ŁŁŁ ŲŖŁŲ¤ŁŁ ŁŁŁ ŲØŁŲ§ŁŁŁŁ ŁŁŁ ŁŁŲ§ŁŲ¦ŁŁŁŲŖŁŁŁ ŁŁŁŁŲŖŁŲØŁŁŁ ŁŁŲ±ŁŲ³ŁŁŁŁŁ ŁŁŲ§ŁŁŁŁŁŁŁ Ł Ų§ŁŲ¢Ų®ŁŲ±Ł ŁŁŲŖŁŲ¤ŁŁ ŁŁŁ ŲØŁŲ§ŁŁŁŁŲÆŁŲ±Ł Ų®ŁŁŁŲ±ŁŁŁ ŁŁŲ“ŁŲ±ŁŁŁŁ. ŁŁŲ§ŁŁ ŲµŁŲÆŁŁŁŲŖŁŲ ŁŁŲ§ŁŁ ŁŁŲ£ŁŲ®ŁŲØŁŲ±ŁŁŁŁ Ų¹ŁŁŁ Ų§ŁŁŲ„ŁŲŁŲ³ŁŲ§ŁŁŲ ŁŁŲ§ŁŁ: Ų£ŁŁŁ ŲŖŁŲ¹ŁŲØŁŲÆŁ Ų§ŁŁŁŁ ŁŁŲ£ŁŁŁŁŁŁ ŲŖŁŲ±ŁŲ§ŁŁ ŁŁŲ„ŁŁŁ ŁŁŁ Ł ŲŖŁŁŁŁŁ ŲŖŁŲ±ŁŲ§ŁŁ ŁŁŲ„ŁŁŁŁŁŁ ŁŁŲ±ŁŲ§ŁŁ . ŁŁŲ§ŁŁ: ŁŁŲ£ŁŲ®ŁŲØŁŲ±ŁŁŁŁ Ų¹ŁŁŁ Ų§ŁŲ³ŁŁŲ§Ų¹ŁŲ©ŁŲ ŁŁŲ§ŁŁ: Ł ŁŲ§ Ų§ŁŁŁ ŁŲ³ŁŲ¤ŁŁŁŁŁ Ų¹ŁŁŁŁŁŲ§ ŲØŁŲ£ŁŲ¹ŁŁŁŁ Ł Ł ŁŁŁ Ų§ŁŲ³ŁŁŲ§Ų¦ŁŁŁ. ŁŁŲ§ŁŁ ŁŁŲ£ŁŲ®ŁŲØŁŲ±ŁŁŁŁ Ų¹ŁŁŁ Ų£ŁŁ ŁŲ§Ų±ŁŲ§ŲŖŁŁŁŲ§Ų ŁŁŲ§ŁŁ Ų£ŁŁŁ ŲŖŁŁŁŲÆŁ Ų§ŁŁŲ£ŁŁ ŁŲ©Ł Ų±ŁŲØŁŁŲŖŁŁŁŲ§ ŁŁŲ£ŁŁŁ ŲŖŁŲ±ŁŁ Ų§ŁŁŲŁŁŁŲ§Ų©Ł Ų§ŁŁŲ¹ŁŲ±ŁŲ§Ų©Ł Ų§ŁŁŲ¹ŁŲ§ŁŁŲ©Ł Ų±ŁŲ¹ŁŲ§Ų”Ł Ų§ŁŲ“ŁŁŲ§Ų”Ł ŁŁŲŖŁŲ·ŁŲ§ŁŁŁŁŁŁŁŁ ŁŁŁ Ų§ŁŁŲØŁŁŁŁŁŲ§ŁŁŲ Ų«ŁŁ ŁŁ Ų§ŁŁŲ·ŁŁŁŁŁ ŁŁŁŁŲØŁŲ«ŁŲŖŁ Ł ŁŁŁŁŁŁŲ§Ų Ų«ŁŁ ŁŁ ŁŁŲ§ŁŁ : ŁŁŲ§ Ų¹ŁŁ ŁŲ±Ł Ų£ŁŲŖŁŲÆŁŲ±ŁŁ Ł ŁŁŁ Ų§ŁŲ³ŁŁŲ§Ų¦ŁŁŁ Ų ŁŁŁŁŲŖŁ : Ų§ŁŁŁŁ ŁŁŲ±ŁŲ³ŁŁŁŁŁŁŁ Ų£ŁŲ¹ŁŁŁŁ Ł . ŁŁŲ§ŁŁ ŁŁŲ„ŁŁŁŁŁŁ Ų¬ŁŲØŁŲ±ŁŁŁŁŁ Ų£ŁŲŖŁŁŲ§ŁŁŁ Ł ŁŁŲ¹ŁŁŁŁŁ ŁŁŁŁ Ł ŲÆŁŁŁŁŁŁŁŁ Ł . Ų±ŁŲ§Ł Ł Ų³ŁŁ
Dari Umar radhiallahuanhu juga dia berkata : Ketika kami duduk-duduk disisi Rasulullah SAW suatu hari tiba-tiba datanglah seorang laki-laki yang mengenakan baju yang sangat putih dan berambut sangat hitam, tidak tampak padanya bekas-bekas perjalanan jauh dan tidak ada seorangpun diantara kami yang mengenalnya. Hingga kemudian dia duduk dihadapan Nabi lalu menempelkan kedua lututnya kepada kepada lututnya (Rasulullah SAW ) seraya berkata: ā Ya Muhammad, beritahukan aku tentang Islam ?ā, maka bersabdalah Rasulullah SAW: ā Islam adalah engkau bersaksi bahwa tidak ada ilah (tuhan yang disembah) selain Allah, dan bahwa Nabi Muhammad adalah utusan Allah, engkau mendirikan shalat, menunaikan zakat, puasa Ramadhan dan pergi haji jika mampu ā, kemudian dia berkata: ā anda benar ā. Kami semua heran, dia yang bertanya dia pula yang membenarkan. Kemudian dia bertanya lagi: ā Beritahukan aku tentang Iman ā. Lalu beliau bersabda: ā Engkau beriman kepada Allah, malaikat-malaikat-Nya, kitab-kitab-Nya, rasul-rasul-Nya dan hari akhir dan engkau beriman kepada takdir yang baik maupun yang buruk ā, kemudian dia berkata: ā anda benarā. Kemudian dia berkata lagi: ā Beritahukan aku tentang ihsan ā. Lalu beliau bersabda: ā Ihsan adalah engkau beribadah kepada Allah seakan-akan engkau melihatnya, jika engkau tidak melihatnya maka Dia melihat engkauā . Kemudian dia berkata: ā Beritahukan aku tentang hari kiamat (kapan kejadiannya)ā. Beliau bersabda: ā Yang ditanya tidak lebih tahu dari yang bertanya ā. Dia berkata: ā Beritahukan aku tentang tanda-tandanya ā, beliau bersabda: ā Jika seorang hamba melahirkan tuannya dan jika engkau melihat seorang bertelanjang kaki dan dada, miskin dan penggembala domba, (kemudian) berlomba-lomba meninggikan bangunannya ā, kemudian orang itu berlalu dan aku berdiam sebentar. Kemudian beliau (Rasulullah Saw) bertanya: ā Tahukah engkau siapa yang bertanya ?ā. aku berkata: ā Allah dan Rasul-Nya lebih mengetahui ā. Beliau bersabda: ā Dia adalah Jibril yang datang kepada kalian (bermaksud) mengajarkan agama kalian ā. (Hr.Muslim)
====================
š Jibril : Malikat Yang ditugaskan Allah untuk menyapaikan Wahyu kepada Para Nabi dan Rasul.
šMungkin Kita akan Bertanya, Kenapa Jibril datang dan Pergi begitu saja Tanpa Mengucapkan Salam (Permisi) padahal sahabat banyak di depan Rasulullah, sementara Rasul menjelaskan bahwa Jibril datang untuk mengajarkan agama ke pada kita ?..
Ketahuilah !.
Jibril Tidak akan Pernah berbicara dengan seseorang kecuali Orang tersebut adalah Nabi dan Rasul. Itu sebabnya Jibril datang dan pergi dihadapan para sahabat tidak mengucapkan salam sama sekali dan dia hanya Fokus berbicara dengan Rasululla Saw, saja.
Seandainya Jibril Mengucapkan
*Assalamualaikum*… berarti Niscaya Semua sahabat yang hadir disana akan menjadi Nabi. Allahu’alam.





